به یادِ تو افتاده بودم

همین
سایه دور شود
                   از دوردیدِ من
                                      به راهی که می‌روم
و پایان.

درخت آغاز شود
بهارِ تو بروید بر پیچِ گلوش
و آخرین جرعه‌یِ سرخ
                                چکیده شود
                                               از سیبِ سپید
و باران. 

همین.
به یادِ تو افتاده بودم
در صدایِ
              برهوتِ
                         این سیبستان.